Hola de nuevo.
Lo que estuvimos viendo estos días, características del franquismo, debéis complementarlo con la situacón internacional del régimen que tenéis en las páginas 375,376, 377 y 378 (359-362 en el libro viejo). Eso en el libro está bien, ya sabéis que la orientación internacional del franquismo sufrió variaciones según dónde soplaba el viento. Hasta 1942 Franco mantuvo una neutralidad colaboradora con las potencias del eje (neutralidad no beligerante). Todavía hoy sigue habiendo discusiones acerca de la actitud de Franco con respecto a la guerra manifestada en la entrevista que mantuvo con Hitler en Hendaya, en la frontera con Francia -Hitler llegó en su tren escoltado por unos fornidos soldados de cerca de dos metros de altura cada uno delante de os cuales el soldadito español resultaba como un poco subdesarrollado (estrategia psicológica)- lo que sabemos de esa entrevista es a través de algunos testimonios. Hay que tener en cuenta que España acaba de salir de una guerra civil, estaba destrozada, además España es una península que, en caso de entrar en guerra, supone varios miles de kilómetros de costa que defender ante un posible desembarco. Para Hitler España tendría más un valor estratégico que un valor como aliado miltar; sabemos que Franco le pidió a cambio de entrar en guerra el oro y el moro
(Gibraltar, el norte de África francesa y recursos económicos, nunca sabremos si realmente pensaba que podía obtener eso a cambio o si en realidad fue una estratagema para evitar entrar en guerra con un país exhausto y herido.
Cuando el Tercer Reich invadió la Unión Soviética Franco demostró su agradecimiento y simpatía organizando el reclutamiento de una división de voluntarios para participar en lo que él consideraba una "cruzada contra el comunismo", la División Azul (en ella había voluntarios de verdad, por su ideología, y "voluntarios que se alistaron para reducir las condenas impuestas muchas veces por participar en el bando republicano o por otras razones).
cuando, a partir de 1942, Franco vio que cambiaban las tornas pue ya se volvió neutral a secas.
Una vez finalizada la guerra el régimen tuvo que sufrir el aislamiento internacional, tanto diplomático (se le negó entrar en la ONU, se expulsó a España de organismos internacionales), como comercial.
Y así fue hasta principios de los años 50; década en la que, como veremos en otro tema, las cosas comenzaron a cambiar.
El tema 20 de ABAU dice lo siguiente:
20. O
franquismo: as formas de oposición ao Réxime
Sempre tendo en
conta a información subministrada polos documentos, o alumnado deberá demostrar
que coñece e caracteriza as diferentes formas de expresión adoptadas pola
oposición ao franquismo ao longo da súa existencia: desde a primeira actividade
guerrilleira na inmediata posguerra ata o xurdimento de diversos movementos de
oposición dentro dos piares do réxime (o exército, a Igrexa e o partido único)
na etapa final do mesmo, pasando pola protesta estudantil e obreira, a
organización de partidos políticos clandestinos, a actividade terrorista e a
oposición desde o exterior.
En el libro tenéis información suficiente para este tema,
yo aportaré algunas indicaciones y os pondré un ejemplo de examen de la anterio
selectividad calificado con sobresaliente
Cualquier exposición de este tema tiene que tener en
cuenta lo siguiente:
Hay que distinguir entre:
Oposición interior
y oposición exterior
Oposición armada
y oposición diplomática
Hasta los años
50 y posterior
La oposición interior fue armada en los primeros años del
franquismo. Fue básicamente aquella protagonizada por os llamados maquis, normalmente
bolsas de combatientes republicanos que no pudieron o no quisieron salir de
España cuando acabó la guerra. Se dio fundamentalmente en aquellas zonas donde
la geografía permitía acciones de naturaleza guerrillera, básicamente la
cornisa cantábrica, Galicia Asturias y Cantabria. En ocasiones eran partidas de
guerrilleros que se autoorganizaban o estaban organizadas por el Partido
Comunista de España.
Se luchaba contra el enemigo de la guerra, contra el
régimen franquista y contra la feroz represión de éste.
Os
pongo este mapa, elaborado por distintas asociaciones de recuperación de la
memoria histórica, en el que se ve, desde un punto de vista cuantitativo, la
represión franquista una vez finalizada la guerra.
Es
importante observar como en cualquier provincia andaluza, en Galicia o
Castilla, la represión fue mucho mayor que en cataliña y el País Vasco. Es
importante porque, como en otras muchas cosas, desde hace varios decenios ya estamos sufriendo la construcción de un relato (la
lengua, la represión) que presenta a quien siempre mandó y sigue mandando, como
víctimas.
Durante
la primera etapa del franquismo también hubo una oposición exterior, armada y diplomática.
La
oposición armada, organizada fundamentalmente por el PCE, estuvo siempre
pendiente de una posible ayuda aliada tras la derrota de las potencias del eje.
Esa ayuda nunca llegó (quizá, solo quizá, algo tuvo que ver el protagonismo del
PCE, pues de aquellas aún no estaba olvidado que tanto el Partido Comunista de
España como el Partido Comunista Francés, amén de otros muchos, habían
aplaudido con las orejas la invasión de lo que ellos llamaban la “Polonia
imperialista” por parte de la Alemania nazi y la Unión Soviética).
Esta
oposición armada culminó con un intento de invasión de los guerrilleros por el
Valle de Arán en 1944. Fue un fracaso absoluto (dicen que si hubo chivatazos y
todo).
En
esta primera etapa la oposición diplomática fue la que intentaba llevar a cabo el gobierno
de la República en el exilio, sin éxito alguno, en Méjico.
No
debemos olvidar que muchos combatientes republicanos, socialista y comunistas
de a pie tuvieron que abandonar España; su destino fundamental (aunque hubo
otros) fue Francia, dónde más tarde se unieron en la lucha contra Alemania (las
primeras tropas en entrar en París fueron republicanos españoles). Los gerifaltes
de algún partido que sabemos no.
Conocido es el caso de Indalecio Prieto (aquel socialista que consideraba el voto
femenino como una puñalada a la república).Se fue a Méjico en un Yate el Vita, El yate cargado de oro, con todo el dinero que se había juntado para ayudar a los combatientes exiliados. Y en Méjico se pegó la vida padre hasta el fin de sus días. A todo esto, una vez terminada la guerra, al PSOE ni se le vio ni se esperó. Estuvo de vacaciones hasta que murió Franco, una vez muerto, y bien financiado por un caso tipo Gurtel en Alemania, El caso Flick volvió para convertirse en el principal partido de la oposición.
La verdadera y eficaz oposición diplomática fue la ejercida por la comunidad internacional, su actitud fue responsable de que el régimen al menos aprobara algunas leyes, el fuero de los españoles, que aunque fuera formalmente daba algún derecho a los sufridos españoles.
En la segunda etapa del franquismo la oposición diplomática se vuelve irrelevante a medida que españa va siendo admitida en la ONU primero y en otras organizaciones internacionales, después. a partir de los años 60 habrá dos tipos de oposición, una (no sé si se puede llamar oposición) la violencia ejercida por un grupo de jóvenes nacionalistas vascos salidos del seminario que habrían de fundar ETA - que llevaran a cabo una lucha armada contra el franquismo es lo que le proporcionó a ETA apoyo y simpatía por parte de los partidos políticos de la oposición.
Pero la oposición verdaderamente eficaz que hubo en este país, la que consiguió cosas reales, mejoras para mucha gente, fue la ejercida por el sindicato Comisiones Obreras CCOO, fundado entre otros por Marcelino Camacho, dios lo tenga en su gloria (si levantara la cabeza y viera lo que es ahora CCOO se muere otra vez). Dentro del sindicato único se fueron formando, desde los años 60 -época del desarrollismo en la que España se convierte en la 9ª potencia industrial- las comisiones obreras, no eran legales, pero funcionaban igual, por una razón muy sencilla: por muy ilegal que sea un sindicato tienes que negociar con él en tu empresa, pues es ese sindicato, por muy ilegal que sea, quien te puede presionar o montar una huelga.
Bueno, estoy hablando demasiado y estas cosas las teméis en el libro.
A continuación publico un examen de este tema calificado con sobresaliente en la selectividad de 2001:
OPCIÓN 2
Os documentos que seguen teñen como asunto central a oposición ó réxime franquista.
O ámbito cronolóxico vai desde os anos de posguerra (Doc.1) ata os derradeiros
tempos da dictadura (Doc.4), presentando as diversas actividades levadas a cabo por
sectores tamén diferentes da oposición: guerrilla (Doc.1), movemento universitario
(Doc.2), movemento obreiro (Doc.3) e forzas políticas que se articulan cara o remate
da dictadura (Doc.4). Na túa redacción debes tratar a variedade e evolución da
oposición ó franquismo, tendo en conta as fontes documentais suministradas.
Os documentos que seguen teñen como asunto central a oposición ó réxime franquista.
O ámbito cronolóxico vai desde os anos de posguerra (Doc.1) ata os derradeiros
tempos da dictadura (Doc.4), presentando as diversas actividades levadas a cabo por
sectores tamén diferentes da oposición: guerrilla (Doc.1), movemento universitario
(Doc.2), movemento obreiro (Doc.3) e forzas políticas que se articulan cara o remate
da dictadura (Doc.4). Na túa redacción debes tratar a variedade e evolución da
oposición ó franquismo, tendo en conta as fontes documentais suministradas.
Doc.1.-O guerrilleiro Francisco Rey lembra o movemento dos anos 40:
"Alí onde había homes perseguidos que se viron na necesidade de fuxir, fixérono antes
de caer de novo na cadea ou ante un pelotón de execución. Marcharon así ó monte
homes de tódalas tendencias, socialistas, anarquistas, algúns católicos e, sobre todo,
numerosos militantes comunistas (...).
Ó principio as nosas accións tiñan un carácter case exclusivamente de fuxidos que se
moven organizadamente buscando puntos de apoio, falando coas xentes da necesidade
de crear o movemento guerrilleiro. Eramos os fuxidos, os escapados, como nos
chamaba o pobo. E nesa época, no momento máis agudo da represión franquista,
tivemos sempre o apoio abnegado, silencioso e incondicional do pobo. Aqueles homes
que nas aldeas nos axudaban sabían perfectamente ó que se expoñían e, sen embargo,
non vacilaban en acollernos".
"Alí onde había homes perseguidos que se viron na necesidade de fuxir, fixérono antes
de caer de novo na cadea ou ante un pelotón de execución. Marcharon así ó monte
homes de tódalas tendencias, socialistas, anarquistas, algúns católicos e, sobre todo,
numerosos militantes comunistas (...).
Ó principio as nosas accións tiñan un carácter case exclusivamente de fuxidos que se
moven organizadamente buscando puntos de apoio, falando coas xentes da necesidade
de crear o movemento guerrilleiro. Eramos os fuxidos, os escapados, como nos
chamaba o pobo. E nesa época, no momento máis agudo da represión franquista,
tivemos sempre o apoio abnegado, silencioso e incondicional do pobo. Aqueles homes
que nas aldeas nos axudaban sabían perfectamente ó que se expoñían e, sen embargo,
non vacilaban en acollernos".
Doc.2.-Noticia recollida en Mundo Obrero dunha manifestación universitaria en
Madrid (1956):
"Estes potentes berros, lanzados por centos de valentes peitos xuvenís, atronaban as
rúas céntricas da capital. Unha proba patente da debilidade do goberno é que non se
atreveu a utilizar a policía armada para reprimir a manifestación. A forza pública
recibira instruccións de retirarse (...).
Ó pasar a manifestación diante do Ministerio de Gobernación, recrudecéronse os
berros dos estudiantes contra a Falanxe e contra o réxime. O público acollía a
manifestación cun grande alborozo, con signos emocionantes de simpatía. Os
estudiantes antifranquistas foron donos ese día das rúas céntricas da capital durante
preto dunha hora. O tráfico foi paralizado por completo na rúa de Alcalá".
Madrid (1956):
"Estes potentes berros, lanzados por centos de valentes peitos xuvenís, atronaban as
rúas céntricas da capital. Unha proba patente da debilidade do goberno é que non se
atreveu a utilizar a policía armada para reprimir a manifestación. A forza pública
recibira instruccións de retirarse (...).
Ó pasar a manifestación diante do Ministerio de Gobernación, recrudecéronse os
berros dos estudiantes contra a Falanxe e contra o réxime. O público acollía a
manifestación cun grande alborozo, con signos emocionantes de simpatía. Os
estudiantes antifranquistas foron donos ese día das rúas céntricas da capital durante
preto dunha hora. O tráfico foi paralizado por completo na rúa de Alcalá".
Doc.3.-O líder sindical Marcelino Camacho lembra as orixes das Comisións Obreiras
(CC.OO.):
"A cabalo entre 1956 e 1957 xurdiu e desapareceu, nun prazo breve, unha comisión na
mina asturiana La Camocha, para defender unha asignación de carbón ós mineiros
(...). Outras funcionaron en diversos lugares como Euskadi, Cataluña, Valencia,
Andalucía, etc., sempre de forma fugaz e variada composición (...).
En Madrid iniciouse unha nova fase de Comisións Obreiras que se caracterizou polo
carácter permanente desas comisións elixidas en asembleas (...). Decidíramos servirnos
da Escola Sindical de Enlaces (...) como un medio para nos coñecer e estender os nosos
contactos sobre todo coas grandes empresas do metal".
(CC.OO.):
"A cabalo entre 1956 e 1957 xurdiu e desapareceu, nun prazo breve, unha comisión na
mina asturiana La Camocha, para defender unha asignación de carbón ós mineiros
(...). Outras funcionaron en diversos lugares como Euskadi, Cataluña, Valencia,
Andalucía, etc., sempre de forma fugaz e variada composición (...).
En Madrid iniciouse unha nova fase de Comisións Obreiras que se caracterizou polo
carácter permanente desas comisións elixidas en asembleas (...). Decidíramos servirnos
da Escola Sindical de Enlaces (...) como un medio para nos coñecer e estender os nosos
contactos sobre todo coas grandes empresas do metal".
Doc.4.-En 1974, o Partido Comunista de España inspirou a formación da Xunta
Democrática, na que se agrupaban diversas forzas de oposición que aprobaron o
seguinte programa:
"1.-A formación dun goberno provisional que substitúa ó actual (...).
3.-A legalización dos partidos políticos sen exclusións.
4.-A liberdade sindical e a restitución ó movemento obreiro do patrimonio do Sindicato
Vertical.
5.-Os dereitos de folga, de reunión e de manifestación pacífica.
6.-A liberdade de prensa (...).
8.-A neutralidade e a profesionalidade, exclusivamente militar para a defensa exterior,
das forzas armadas.
9.-O recoñecemento, baixo a unidade do Estado español, da personalidade política dos
pobos catalán, vasco e galego e das comunidades e rexións que o decidan
democraticamente.
10.-A separación da Igrexa e do Estado (...)".
Democrática, na que se agrupaban diversas forzas de oposición que aprobaron o
seguinte programa:
"1.-A formación dun goberno provisional que substitúa ó actual (...).
3.-A legalización dos partidos políticos sen exclusións.
4.-A liberdade sindical e a restitución ó movemento obreiro do patrimonio do Sindicato
Vertical.
5.-Os dereitos de folga, de reunión e de manifestación pacífica.
6.-A liberdade de prensa (...).
8.-A neutralidade e a profesionalidade, exclusivamente militar para a defensa exterior,
das forzas armadas.
9.-O recoñecemento, baixo a unidade do Estado español, da personalidade política dos
pobos catalán, vasco e galego e das comunidades e rexións que o decidan
democraticamente.
10.-A separación da Igrexa e do Estado (...)".
OPCIÓN 2. EXAME CUALIFICADO CON SOBRESALIENTE:
A oposición ó réxime franquista tivo os seus inicios na inmediata posguerra, coa
actuación dos grupos guerrilleiros (o "maquis"), e continuou ó longo das décadas
posteriores, medrando e tomando máis forza a medida que o propio réxime se ía
debilitando. Finalmente, a mediados dos 70, no momento da morte do dictador, a
oposición constituía xa unha realidade política perfectamente organizada e de enorme
peso, que consittuiría un dos principais motores do cambio da dictadura á democracia.
Como xa se mencionou e como ilustran os propios textos, a oposición ó réxime sufriu
unha evolución en diferentes períodos que poderiamos encadrar por décadas. Así, na
década dos 40, na posguerra máis inmediata, o principal axente opositor ó réxime
contituíronno os grupos guerrilleiros tamén coñecidos co nome de "maquis". Así o
ilustra o Doc.1, un fragmento no que un antigo guerrilleiro nos fala das súas
lembranzas sobre os tempos da posguerra, describíndonos a composición da guerrilla,
homes que polas súas ideas contrarias ó réxime se viron na obriga de fuxir e
agocharse, fundamentalmente persoas de ideas socialistas e anarquistas, e tamén
comunistas. Ademais, no Doc.1 descríbesenos como o propio pobo apoiaba ós
guerrilleiros. Sen embargo, o principal apoio da guerrilla non o supuxo o pobo, senón
a acción do partido comunista dende o exterior (sobre todo dende Francia), que
constituíu a súa fonte fundamental de recursos.
As accións da guerrilla extendéronse ó longo de toda a década dos 40, e chegaron ó
seu punto culminante cun intento de invasión do país, realizado a través dos Pirineos,
que rematou en fracaso. A partir deste feito, o maquis perdería forza
considerablemente, e gran parte dos seus militantes pasarían a formar parte da
resistencia francesa contra a invasión alemana.
Xa na década dos 50, iniciáronse os primeiros movementos sociais (folgas) e
estudiantís. Así o ilustra o Doc.2, unha noticia recollida no xornal comunista "Mundo
Obrero" acerca dunha manifestación universitaria acaecida en Madrid no ano 1956. A
noticia descríbenos a multitudinaria participación estudiantil na manifestación, cuio fin
era protestar contra o réxime e a Falanxe. Manifestacións e actos como o descrito no
documento comezaron a ser habituais na España dos 50 dentro do mundo universitario.
Así mesmo, creáronse diversos grupos estudiantís opostos ó réxime, tanto vinculados á
política (como a Asociación Socialista Universitaria) como non vinculados (un exemplo
constituíao o Frente de Liberación Popular. Como xa se citou, parellos ós primeiros
movementos estudiantís xurdiron os primeiros movementos sociais, constituidos tanto
por folgas obreiras como por grupos de civís tales como asociacións de veciños ou
grupos parroquiais.
O Doc.3 lévanos agora ata finais da década dos 50 e inicios dos 60, período no que se
produciu un feito de gran importancia para o movemento obreiro: o nacemento dun
novo sindicato, denominado Comisións Obreiras. Concretamente, no Doc.3 fálasenos
deste nacemento, nun texto do líder sindical Marcelino Camacho. As CC.OO.
constituirán o principal grupo de acción sindical do momento, superando con creces as
accións dos sindicatos históricos: a UXT e a CNT, pouco activos nestes anos. Así
mesmo, terían especial relevancia outros grupos sindicais como o HOAC. Todos estes
sindicatos impulsarían as accións obreiras que neste período e sobre todo a partir da
década dos 60 ocuparían un posto relevante na oposición ó réxime. Nesta década
producirase así mesmo a reactivación dos partidos políticos "históricos", PSOE e PCE,
xunto co nacemento de novas forzas políticas (socialistas, demócrata-cristiáns, etc.).
Sen embargo, esta reactivización estará marcada por un cambio fundamental: o
traslado do mando político dos partidos ás forzas que se atopaban no propio país e non
no exilio (un exemplo deste cambio constituiríao o propio PSOE, que no Consello de
Suresnes renovaría toda a súa plantilla, deixando atrás ós "vellos políticos" que viviran
a guerra e dando paso a unha nova xeración máis implicada nos problemas do
momento).
Ó longo da década dos setenta irían xurdindo novas forzas políticas á esquerda do
PCE, influidas polas ideas maoistas e trostkistas (como o MC ou o OLR), ó mesmo
tempo que a oposición social se ía acrecentando e tomando con máis frecuencia as
rúas. Cercana a morte do dictador, os partidos políticos de maior peso iniciarían unha
nova táctica de oposición para adquirir máis forza, que consistiría en agruparse
formando grupos de maior forza que perseguían fins comúns. Un exemplo claro
constituiríao a Xunta Democrática, formada no ano 1974 polo PSOE, o PCE e diversos
grupos de esquerda de menor importancia, da que se nos fala no Doc.4, un texto que
recolle os principais obxectivos perseguidos pola Xunta: desmantelación e substitución
do goberno, legalización de tódolos partidos, dereito a folga, manifestación e reunión,
recoñecemento das autonomías, separación de Igrexa e Estado, etc. Estes e outros
obxectivos serían unha e outra vez reclamados polos partidos políticos e polos novos
grupos de acción conxunta que se formarían posteriormente, como a Plataforma
Democrática (xa trala morte do dictador).
actuación dos grupos guerrilleiros (o "maquis"), e continuou ó longo das décadas
posteriores, medrando e tomando máis forza a medida que o propio réxime se ía
debilitando. Finalmente, a mediados dos 70, no momento da morte do dictador, a
oposición constituía xa unha realidade política perfectamente organizada e de enorme
peso, que consittuiría un dos principais motores do cambio da dictadura á democracia.
Como xa se mencionou e como ilustran os propios textos, a oposición ó réxime sufriu
unha evolución en diferentes períodos que poderiamos encadrar por décadas. Así, na
década dos 40, na posguerra máis inmediata, o principal axente opositor ó réxime
contituíronno os grupos guerrilleiros tamén coñecidos co nome de "maquis". Así o
ilustra o Doc.1, un fragmento no que un antigo guerrilleiro nos fala das súas
lembranzas sobre os tempos da posguerra, describíndonos a composición da guerrilla,
homes que polas súas ideas contrarias ó réxime se viron na obriga de fuxir e
agocharse, fundamentalmente persoas de ideas socialistas e anarquistas, e tamén
comunistas. Ademais, no Doc.1 descríbesenos como o propio pobo apoiaba ós
guerrilleiros. Sen embargo, o principal apoio da guerrilla non o supuxo o pobo, senón
a acción do partido comunista dende o exterior (sobre todo dende Francia), que
constituíu a súa fonte fundamental de recursos.
As accións da guerrilla extendéronse ó longo de toda a década dos 40, e chegaron ó
seu punto culminante cun intento de invasión do país, realizado a través dos Pirineos,
que rematou en fracaso. A partir deste feito, o maquis perdería forza
considerablemente, e gran parte dos seus militantes pasarían a formar parte da
resistencia francesa contra a invasión alemana.
Xa na década dos 50, iniciáronse os primeiros movementos sociais (folgas) e
estudiantís. Así o ilustra o Doc.2, unha noticia recollida no xornal comunista "Mundo
Obrero" acerca dunha manifestación universitaria acaecida en Madrid no ano 1956. A
noticia descríbenos a multitudinaria participación estudiantil na manifestación, cuio fin
era protestar contra o réxime e a Falanxe. Manifestacións e actos como o descrito no
documento comezaron a ser habituais na España dos 50 dentro do mundo universitario.
Así mesmo, creáronse diversos grupos estudiantís opostos ó réxime, tanto vinculados á
política (como a Asociación Socialista Universitaria) como non vinculados (un exemplo
constituíao o Frente de Liberación Popular. Como xa se citou, parellos ós primeiros
movementos estudiantís xurdiron os primeiros movementos sociais, constituidos tanto
por folgas obreiras como por grupos de civís tales como asociacións de veciños ou
grupos parroquiais.
O Doc.3 lévanos agora ata finais da década dos 50 e inicios dos 60, período no que se
produciu un feito de gran importancia para o movemento obreiro: o nacemento dun
novo sindicato, denominado Comisións Obreiras. Concretamente, no Doc.3 fálasenos
deste nacemento, nun texto do líder sindical Marcelino Camacho. As CC.OO.
constituirán o principal grupo de acción sindical do momento, superando con creces as
accións dos sindicatos históricos: a UXT e a CNT, pouco activos nestes anos. Así
mesmo, terían especial relevancia outros grupos sindicais como o HOAC. Todos estes
sindicatos impulsarían as accións obreiras que neste período e sobre todo a partir da
década dos 60 ocuparían un posto relevante na oposición ó réxime. Nesta década
producirase así mesmo a reactivación dos partidos políticos "históricos", PSOE e PCE,
xunto co nacemento de novas forzas políticas (socialistas, demócrata-cristiáns, etc.).
Sen embargo, esta reactivización estará marcada por un cambio fundamental: o
traslado do mando político dos partidos ás forzas que se atopaban no propio país e non
no exilio (un exemplo deste cambio constituiríao o propio PSOE, que no Consello de
Suresnes renovaría toda a súa plantilla, deixando atrás ós "vellos políticos" que viviran
a guerra e dando paso a unha nova xeración máis implicada nos problemas do
momento).
Ó longo da década dos setenta irían xurdindo novas forzas políticas á esquerda do
PCE, influidas polas ideas maoistas e trostkistas (como o MC ou o OLR), ó mesmo
tempo que a oposición social se ía acrecentando e tomando con máis frecuencia as
rúas. Cercana a morte do dictador, os partidos políticos de maior peso iniciarían unha
nova táctica de oposición para adquirir máis forza, que consistiría en agruparse
formando grupos de maior forza que perseguían fins comúns. Un exemplo claro
constituiríao a Xunta Democrática, formada no ano 1974 polo PSOE, o PCE e diversos
grupos de esquerda de menor importancia, da que se nos fala no Doc.4, un texto que
recolle os principais obxectivos perseguidos pola Xunta: desmantelación e substitución
do goberno, legalización de tódolos partidos, dereito a folga, manifestación e reunión,
recoñecemento das autonomías, separación de Igrexa e Estado, etc. Estes e outros
obxectivos serían unha e outra vez reclamados polos partidos políticos e polos novos
grupos de acción conxunta que se formarían posteriormente, como a Plataforma
Democrática (xa trala morte do dictador).

No hay comentarios:
Publicar un comentario